Boeren in schoonheid…

Hilde De Sutter uit Gijzenzele (Oosterzele), 29 jaar, heeft het kroontje van ‘schoonste boerin van Vlaanderen’ maar haar sociaal engagement o.m. als zorgboerin van deze bijna dertigjarige boerin is niet minder mooi. Welzo daarheen.

Het boerenbedrijf is niet meer als vroeger. Het aantal boeren krimpt, samen met de leefbaarheid in de ‘boerenstiel’. De bedrijven zetten wel uit. De resterende dwergbedrijven beginnen met ander zaaigoed te werken om te overleven:specialisatie in hoevetoerisme, hoeveproducten, omvorming tot kinderboerderij, en…steeds meer komt er ‘zorgboeren’ bij, dit uiteraard met sociaal-educatieve bedoelingen :de gekwetste mens vindt daar opnieuw natuurgevlochten pleisters voor de krassen op zijn ziel.

Moeder De Sutter had al voor de proloog gezorgd. Het familiale melkveebedrijf werd uitgebreid als kinderboerderij waar kinderen uit het basisonderwijs de boerderij met het kleinvee (ezeltjes, schapen en geiten) een week lang als een natuur,-pret-en studiepark konden beleven. Maar de interesse ging verder. Zorg op de boerderij, waarom niet?
De bereikbaarheid voor mensen met problemen is groot. ‘Alles komt vanuit ons geloof…wat kunnen we goed doen voor deze mensen…wijsheid moet de weg wijzen’…Duidelijke principes waarnaar ook consequent wordt geleefd. De inzet van deze familie is groot. (Hilde heeft nog een zus die studeert en een broer die op de boerderij werkt).

Hilde beaamt wat haar moeder zegt. Ze studeerde Nederlands, aardrijkskunde en godsdienst…(regentaat).. Ze staat als boerin dan wel niet voor een klas, maar haar educatieve ervaring en studies komen wel van pas in de kinderboerderij (boerderijklassen, noemt men dit nu).

Als gekroonde boerin loop je wel eens een Vlaams minister-president voor de voeten, zeker als die ook landbouwminister is. Ze kreeg verrassend een vraag om deeltijds adviseur te worden op het kabinet-Leterme. Hilde verdeelt momenteel haar tijd tussen de boerderij in Gijzenzele en het kabinet aan het Martelarenplein. Ze volgt daar in het bijzonder de sociale aspecten van het landbouwbedrijf, waaronder het zorgboeren. ‘Een hulpboer is een mens die je helpt. Voor Freddy, bijvoorbeeld is klusjes opknappen zinvol. Hij is daar erg dankbaar om.’

Het hoeft geen betoog dat Hilde’s dagen meer dan gevuld zijn. Ze heeft een vriend en het geluk dat die begrijpt waarmee ze bezig is. Voor trouwen is er voorlopig geen tijd, lacht ze.

Het imago van de landbouw moet verbeteren, vindt Hilde, en er moet een beter statuut komen voor de landbouwers, zeker ook voor de boerinnen… We spreken haar niet tegen.

W.L.